Eindelijk geduined

Na jaren te moeten horen dat ik hem echt eens moest lezen want ik zou hem de max vinden van vrienden die m’n smaak kennen. En na hem dan nog kweeniehoe lang hier in m’n kast staan te hebben. En na hem te verliezen toen ik er dan eindelijk aan begonnen was. En na hem dan geleend te hebben voor op reis.

Na al die dingen, is hij eindelijk uit gelezen. “Dune” van Frank Herbert.

En dan nog wel direct alle 3 delen van de trilogie. Waar een reisje Bosnië allemaal niet goed voor is.

En ja, het is waar. Het eerste boek is beengoed. Jullie hadden allemaal gelijk. Een gat in mijn kultuur. Ik schaam me dat ik zo lang gewacht heb.

Maar dan, deel twee begon al wat te vertragen en bij deel drie. Wel, ik moet zeggen, ik was verdomme content wanneer ik de laatste bladzijde kon omdraaien. Miljaarde, daar kwam geen eind aan. Een verhaal waar een sterke lijn in ontbrak en ellelang gemekker, gezaag, gefilosofeer en langdradig geplot. Het is niet dat er geen verhaal in zat, er zat teveel verhaal in met te weinig “backbone”.

Maar allez, we hebben het toch gehad.

Wie zelf eens wil duinen en te lui is om te lezen kan ik de film aanraden vanwege het schitterend optreden van Sting. (plus dat hij wel heel sterk was in z’n tijd en als klassieker zeker telt) Sla misschien gewoon de lange intro over. Beter (en recenter) is de Dune miniserie die een tijdje geleden uitgekomen is. Sterke cast, goeie opbouw, betere effecten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: