The inconvenient truth

Ik had er al veel van gehoord maar vanavond hebben we hem dan eindelijk samen eens bekeken. The inconvenient truth van Al Gore.

Sterke film. Daar blijf je niet onaangeroerd van. Het is eigenlijk een samenvattig van alle milieu berichten en alarmbellen die de laatste jaren al door allerhande organisaties verspreid zijn. Het herhaalt veel dingen die ik eigenlijk al wist maar vult de gaten in met recente en extreem verontrustende data. Ongelooflijk eigenlijk dat hij er in slaagt om hier en daar z’n publiek aan het lachen te krijgen.

“Het gaat niet zo heel goed meer met onze planeet” is echt wel een understatement.

Wat mij het meeste verbaasd, neen, wat ik gewoon niet kan begrijpen is, dat dit geen nieuws meer is en dat er nog niets veranderd is. Niet alleen is het oud nieuws, de bewijzen zijn niet meer te ontkennen. De laatste maand alleen al hebben we de seizoenen in willekeurige volgorde ervaren. De eene dag is’t herfst, de andere lente en plots ligt er 20cm sneeuw. Hoe duidelijker kan het nog worden?

Iedereen die niet met z’n hoofd in het zand leeft weet dit allemaal al.

En toch..

Toch is er niets veranderd. Niets. Gezinnen hebben nog steeds één auto per volwassene, energie wordt verspild op de meest onzinnige manieren eerst, auto’s worden alsmaar groter, onze wegwermaatschappij betert er niet op. Nobody does anything!
Angstaanjagend is dat.

Op een gegeven moment maakt hij de vergelijking met tabak en de gevolgen van roken. And it clicks.
Ik weet hoe slecht roken is. Echt wel. En ik twijfel niet aan de feiten. Ik weet dat, elke keer als ik een cigaret opsteek, ik m’n longer een  stapje dichter breng naar totale vernietiging. En toch, terwijl ik dit schrijf heb ik er al een volle cigaret opzitten.

En ik weet ook hoe het zit met ons milieu, ik lees de nieuwsartikelen, ik lees de argus blog, … En toch neem ik m’n wagen om naar m’n werk te rijden. Op 10 minuten stappen sta ik daar, bijna sneller of met de auto! Ik zeg altijd “het is een firmawagen, ik kan niet anders”. Wat een bullshit. Zelf in extreme gevallen dat ik direct wegmoet ben ik maar tien minuten verwijderd van m’n auto. Ik ken mensen die in Brussel werken die verder moeten lopen naar hun parking.

Onbegrijpelijk.

En terwijl hij de gevolgen van global warming aan’t omschrijven is word ik opeens herinnerd aan m’n meest voorkomende dromen. Er zijn enkele thema’s die vaak terugkomen in m’n dromen. 1. de zon brand de aarde op en we moeten vluchten (m’n ufo dromen)  2. ik sta op een strand en zie het water opeens in gigantisch tempo opkomen 3. windhozen vernietigen alles rond me 4. buitenlandse wezens overvallen de aarde

Het laatste zie ik nu niet echt gebeuren door milieuproblemen. Maar de rest klinkt wel enorm herkenbaar. En opeens bevalt me hoe vies mijn reactie steeds is in die dromen. Terwijl er overal paniek is ben ik altijd heel rustig. Ik zoek een manier om aan de gevolgen te ontsnappen en te overleven en sta er eigenlijk geen 5 minuten bij stil. I always survive. I am never worried. Al licht de hele wereld in puin.

Plots heb ik het gevoel dat het gehelen menselijke geweten verborgen zit in die dromen. Creepy.

Ja, de film blijft wel even nazinderen bij me. Maar uiteindelijk, zal ik anders gaan leven hierdoor?
Ik durf de vraag niet te beantwoorden…

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: