I have nothing to write.
But i’ll write it anyway.

Nothing.

Sommige kadoos zijn best wel leuk, al kan je er als single niet echt van genieten.

Zo zijn daar:

Massage-olie.

Massage toestelletjes.

Kado bonnen voor verwen-weekendjes weg. Trust me, i did it once. Hoe aangenaam het ook is om lekker verwend te worden, tussen de beurten in zit je alleen aan tafel te eten, alleen in de relax ruimte voor je uit te staren, andere koppels lastig te vallen om toch maar met iemand te kunnen spreken.

Hoe ga je daar als single mee om?

Eerst en vooral zeg je welgemeend dank u. Het zijn tenslotte leuke kadootjes, het is niet hun schuld dat jij alleen bent. En wie weet, misschien vind je wel nog iemand voor de houdbaarheidsdatum over is.

Vervolgens geef je de geschenkjes met beperkte houdbaarheidsdatum aan koppels die er wel iets mee kunnen doen.

En dan denk je na over wat jij de schenker volgend jaar kan geven. Tenslotte geeft iedereen iets dat hij eigenlijk zelf ook leuk vind. Dus zoek ook iets wat ze nog niet kunnen gebruiken, maar misschien ooit wel.

Zo zijn daar:

Hondespeelgoed voor wie nog geen hond heeft.

Kattespeelgoed voor wie nog geen kat of baby heeft.

Kinderkleertjes voor wie nog geen kindjes heeft. Dit zijn hele leuke geschenkjes als het koppel al een tijdje aan “het proberen” is. Breng je camera, spectakel verzekerd!

Een tuinkabouter voor wie geen tuin heeft.

Auto producten voor wie met de fiets rijdt.

Maar let wel. Er zijn grenzen. Geen degustatieweekend champagne, voor wie  AA geworden is.

… elke keer als iemand opbeurende dingen zegt tegen me heb ik (in stilte) zin om hen heel rustig bij de keel te grijpen, 3 keer tegen de muur te smakken en dan mijn vuist in hun ribbenkast te rammen en hun bonkend hart eruit te sleuren. Maar uit beleefdheid bedank ik hen vriendelijk voor de positieve commentaar en vreet in stilte m’n kast op …

#!/usr/bin/perl

# (C) 2008 by Paul C. Buetow (http://paul.buetow.org) 

Travel: time eq localtime;

BEGIN { travel }

do { pack (our $bag, packs) } and goto $bless, our $way;
do { bless [our $long], $way } and goto far_away;

far_away: { is => our $destiny } foreach @personality;
for $the (@souls) { its => our $path };

do { use Memoize } and @remember and not @forget;
do { sub travel { to => stop,off } }; foreach (@location) {};

far_away: { is => our $destiny } foreach @personality;
for $the (@souls) { its => our $path };

do { study and s/eek// for @wisdom };
do { require strict; import { of, tied $power } };  

local $robber, do kill unless tied $power;
no warnings; do { alarm $us };

far_away: { is => our $destiny } foreach @personality;
for $the (@souls) { its => our $path };

END { our $path }; do bless [], our $path if $arrived;
do tell $the => $pupils and do tell $wisdom and ref $destiny;

send $the => $pupils, goto destiny and goto Travel;
tell $the; destiny: foreach (@soul) { };
sleep $long for @ever and exit $live;

__END__

This is perl, v5.8.8 built for i386-freebsd-64int

Onlangs hadden we het er nog over.

De volgende methode slaat echter elke methode die ik tot nu toe al geleerd heb.

Met 2 keer oefenen had ik het onder de knie. Dit is zo handig en snel.

http://ifitshipitshere.blogspot.com/2008/02/virtual-shoe-museum-kicks-butt.html

De Raymond heef het zo schoon gezegd, zoveel jaar terug …

J’veux de l’amour, j’veux de l’amour
Waar ik ga, waar ik sta
Voor ik sterf, voor ik verga, j’veux de l’amour

…

Je veux de l’amour
Nu, niet seffes, niet direkt, niet sebiet, niet weldra, maar nu
Maintenant, tout de suite, heute, gvd

De hoek in Kortrijk waar ik woon is heel divers. Mijn buren heel kleurrijk. Islamieten, junkies, pregepensioneerden, marginalen, jonge gezinnen, groene jongens, kleurlingen, hoopvolle zelfstandigen, …

Mensen die huren, bouwen, gekocht hebben. Mensen met audi’s, nieuwe mercedessen, oude mercedessen, mobiletjes en voettrams.

Totaal niet de doorsnee bevolking die ik verwachtende was. Totaal niet het rijke snobisme waar ik voor gewaarschuwd was.

En eigenlijk is er geen betere plaats om me thuis te voelen, want dit is precies hoe m’n leven soms voelt. Mijn moeder boekhoudster, m’n vader “camioneur”. Ik leef tussen werelden in en heb dat al m’n hele leven gedaan. Mensen van verschillende standen, uit verschillende werelden, met de meest uiteenlopende levensvisies en jobs.

En soms kan dat best moeilijk zijn.

Soms stel je jezelf de vraag waar je nu eigenlijk bijhoort. Als je al ergens bijhoort.

Tenslotte ga je je levenswereld gebruiken om je eigen visies binnen te kaderen. Wat kan, wat kan niet. Waar ben je goed bezig en waar moet je bijsturen?

Maar als je levenswereld zo divers is dat je van elke extreem wel mensen kent, waar sta je dan nog met je referentiekader?

In m’n straat ben ik beschaamd om toe te komen met m’n auto. Ik voel me zo verschrikkelijk snob wanneer ik uitstap met m’n laptoptasje en m’n hieltjes en m’n buren staan buiten hun cigaret te roken. Maar andere mensen slagen er dan in om me soms het gevoel te geven dat ik maar met een prutsmachientje rondrij of soms op het randje van marginaal bengel.

Ik ben geen voorbeeld op het vlak van kuisen. En ondanks het feit dat m’n kot meestal wel opgeruimd is en behalve wa stofferig niet echt vuil; voel ik me in vergelijking met sommige mensen soms echt vuil omdat ik niet elke week grote kuis hou. Maar aan de andere kant ken ik dan mensen (OK, terecht, 1 mens) waarvan mijn huis (in vgl met het zijne) gewoon obsessief proper is.

Ik ken mensen die met moeite op het einde van de maand hun huur afbetaald krijgen en nooit verder dan huren zullen komen in hun leven. En anderzijds hoor ik dan (vooral op het werk) bouwverhalen van kasten van villa’s waar ik zelf nooit van moet dromen.

In vergelijking met sommigen ben ik de meest zelfzekere extraverte mens op aarde. En met bepaalde anderen durf ik de vergelijking gewoon niet aan te gaan.

Soms voel ik me een idealistische prekende “tree-fucking” hippie maar als ik dan met iemand anders spreek lijk ik wel de commerciële kapitalistische egoïstische luie stadsteef.

Aaaagghhh..

Wie ben ik?

Waar sta ik?

En vooral…..

Ben ik goed bezig?

The BPA ‘Toe Jam’ Feat. David Byrne & Dizzee Rascal

*lol*

Ik ben hierjuist gaan shoppen in de bioplanet.

Niet echt “the smartest move to make” wanneer je op een “tight budget” zit, maar ik had een alternatief nodig voor de – laten we een olifant plat leggen – anti-depressiva’s die m’n dokter voorgeschreven had.

Terwijl ik daar dan toch was ben ik eens langs alle rekken gekuierd en heb alle proevertjes geprobeerd. En daar (engelen violen beginnen te spelen) tussen de schappen (harpen voegen zich tot het spektakel) stond een tafeltje met meloenpittenbrood en een pot wit vet. Kokosvet om precies te zijn. Het leek wel op het duurdere frietbakvet dat je kan kopen: maagdelijk wit en -welja- vetterig. Met een kritische geest smeerde ik voorzichtig een klein beetje op een stukje brood en dan …

Ik zweer het, ik kreeg een krop in de keel. Miljaarde, mens, da was lekker!

Simpel, zacht, subtiel, smeerzacht, …

Toen m’n ogen afdaalden naar het prijskaartje kreeg ik opnieuw een krop in de keel, een minder goeie.

Nog 4 keer ben ik terug gegaan en een klein stukje bijgenomen. Zo verschrikkelijk lekker vind ik dit. Ik heb geen potje mee, maar ik zweer het, in juli wordt dit 1 van m’n eerste aankopen.

Dus, aan allen die het weten willen: “OMEGA & MORE kokosolie extra virgin” van de “Bio Planet“? Lekker!