Ja hoe weere.. Hierjuist heeft het niet veel gescheeld of ik had m’n zelfbeheersing en (nog erger) m’n glimlach verloren. Ik heb zopas het Irritant Kloothommetje van de maand ontmoet.

Ik beschrijf even de setting..

Ik slenter door een gezellig Kortrijks centrumstraatje op weg naar m’n auto. In de verte zie ik een reclameverdelertje briefjes in de bus steken.Het is zaterdag namiddag en alles is goed.

Ik denk bij mezelf “miljaarde die reclame in kortrijk stopt hier echt niet hee.” (twas in mezelf, dan mag vloeken nog)

Ik maak een “mental note” dat ik thuis niet mag vergeten het anti-reclame plakkertje op m’n bus te plakken want de overlast is niet te geloven. Op een maand vul ik 1 verhuisdoos met reclame drukwerk. Zonder overdrijven dus.

En dan zie ik ineens op alle brievenbussen de officiele “Geen reclame drukwerk” plakkertjes plakken.

En ik zie het verdelertje vrolijk overal reclame briefjes insteken.

Plakkertje

Verdelertje

Plakkertje

Verdelertje

*kkzkzzkzzzzzttttttttt!*

“Erhmm, excuseer mijnheer. Maar erhhmm—” “Dit is geen reclame mevrouw!!” (en hij toont me een foldertje voor één of ander afslankingsproduct/systeem)

“Mijnheer, geef nu toe. Dit is toch gewoon reclame.”

“Ik heb thuis ook zo’n plakkertje en mijn bus zit ook vol!”

“Jamaar, je steekt ze er nu zelf in. Zou je daar dan zel—-”

“Kijk, de mensen zijn BLIJ dat ze dit krijgen!”

“De mensen zijn blij dat ze reclame krijgen ook al zeggen ze duidelijk dat ze geen willen?”

“De meeste van onze klanten hebben zo’n plakker op hun bus hangen!”.

Dat was het moment dat ik weggelopen ben. Tegenargumenten voldoende maar dit was duidelijk een verloren zaak.

On-ge-loof-lijk.

Vol verwachting keek ik thuis in m’n brievenbus, op zoek naar het bewuste foldertje (ik had eerst eentje moeten vragen) om klacht in te dienen of whatever comes to mind.

Helaas / gelukkig was m’n brievenbus nog maagdelijk leeg.